| تبليغات | X |
|
شما که عشقتان زندگیست شما که خشمتان مرگ است شما که تابانیده اید در یاس آسمان ها امید ستارگان را شما که به وجود آورده اید سالیان را قرون را و مردانی زاده اید که نوشته اند بر چوبه ی دارها یادگارها و تاریخ بزرگ آینده را با امید در بطن کوچک خود پرورده اید و شما که پرورده اید فتح را در زهدان شکست شما که عشقتان زندگیست شما که خشمتان مرگ است شما که برق ستاره ی عشقید در ظلمت بی حرارت قلب ها شما که سوزانده اید جرقه ی بوسه را بر خاکستر تشنه ی لب ها و به ما آموختید تحمل و قدرت را در شکنجه ها و تعب ها و پاهای آبله گون با کفش های گران در جست و جوی عشق شما می کند عبور بر راه های دور و در اندیشه ی شماست مردی که زورق اش را می راند بر آب دور دست شما که عشقتان زندگیست شما که خشمتان مرگ است شما که زیبایید تا مردان زیبایی را بستایند و هر مرد که به راهی می شتابد جادوی لبخندی از شماست و هر مرد در آزادگی خویش به زنجیر زرین عشقی ست پای بست شما که عشقتان زندگیست شما که خشمتان مرگ است شما که روح زندگی هستید و زندگی بی شما اجاقی ست خاموش شما که نغمه ی آغوش روحتان در جان مرد فرح زاست شما که در سفر پرهراس زندگی مردان را در آغوش خویش آرامش بخشیده اید و شما را پرستیده است هر مرد خود پرست عشقتان را به ما دهید شما که عشقتان زندگیست و خشمتان را به دشمنان ما شما که خشمتان مرگ است. تقدیم به مادر صبورم بابت همه ی فداکاری ها یه نکته ی اساسی ! این آپ توسط عضو چهارم گروه،ae عزیز من(پرشه)نوشته شده ! قرار هم هست از این به بعد بیاد و مطلب بذاره! البته امیدوارم که نیومده باشه و سک سک کرده باشه و بره که دیگه... میگه میخواد با اسم خوتلون مطلب بذاره! خوتلون اسم شخصیت مورد علاقه ش تو کتاب دختر مغول! من به نیابت از گروهمون مقدمش رو اساسی گرامی میدارم و از این حرفا... + نوشته شده در دوشنبه 30 دی1387 17:46 توسط خوتلون |
زندگی یعنی صدای آرامش بخش امواج دریا ، قدم زدن با پای برهنه روی شنها و تماشای افقی به رنگ خون... زندگی یعنی حسرت فرصت های از دست رفته... زندگی یعنی لمس گلبرگ رز سیاه ، عطر مریم... زندگی یعنی دوست داشتن آشنا ،دوست داشتن نا آشنا... زندگی یعنی بستنی زعفرانی تو شب یلدا ، لذت بلعیدن لواشک... زندگی یعنی درس ، خواب امتحان دیدن... زندگی یعنی ساعتها رو به روی مانیتور ، خستگی... زندگی یعنی جواب لبخند را با لبخند دادن ... زندگی یعنی دعایی از ته دل ، با احساس... زندگی یعنی به قول سهراب یک سار پرید... زندگی یعنی آرزوی تکرار خاطرات شیرین ، تصور لحظات زیبای پیش رو... زندگی یعنی آمدن ، رفتن... زندگی یعنی لبخند ، اشک... زندگی یعنی تولد ، مرگ... زندگی را با عشق نوش جان باید کرد + نوشته شده در دوشنبه 23 دی1387 20:6 توسط ماندانا |
فضا متعلق به همه مردم جهان است.این نکته بسیار مهمی ست که باید در ذهن همه مردم جا باز کند. من بیشتر اوقات می کوشم برای مردم جلسات گفتگو یا سمینارهایی بگذارم و معمولا در این جلسه های سخنرانی یکی از نقاط کلیدی که به آن اشاره می کنم،نمایش اسلایدی ست که 2 تصویر پیاپی را نشان می دهد.در یکی از این تصاویر مردم عکسی از سیاره زمین را می بینند که فضانوردان ماموریت آپولو آن را گرفته اند. در این تصویر زمانی که به زمین نگاه می کنید کره ای زیبا و آبی رنگ را می بینید که ابرهایی سپید بخش هایی از آن را پوشانده اند.شما در این تصویر یک زمین می بینید،زمینی واحد بدون هیچ خط و مرزی و همان طور که واقعا وجود دارد.با دیدن این تصویر به این فکر می افتیم با سیاره ای یکپارچه مواجهیم که مهد زندگی و تمدن بشر است. بلافاصله پس ار این تصویر نقشه ای از یکی از مناطق بحرانی سیاره زمین مانند خاورمیانه را نشان می دهم. در تصویر دوم شما مردمی را می بینید که خودشان را به خاطر تفاوت های اجتماعی،سیاسی،فرهنگی،مذهبی و نژادی از هم جدا کرده اند. ما خودمان همه این جدایی ها را به وجود آورده ایم و تمام آنها ساخته و پرداخته ذهن ما و مصنوعی ست. زمانی که ما در اندیشه این تفاوت ها غرق می شویم،تنها چیزی که باقی می ماند اختلاف های غیر اساسی ست و فقط تفاوت ها را می بینیم،اما هنگامی که از دور به این سیاره می نگریم این تفاوت ها رنگ می بازد و زمینی را می بینیم که خانه ی همه ماست. همان طور که قبلا هم گفته ام اگر زمانی ما به مریخ یا گوشه دیگری از کیهان سفر کنیم،به نام انسان و بشر این کار را انجام خواهیم داد و نه به عنوان فردی،ایرانی،چینی،آمریکایی یا فرانسوی. من مطمئنم اگر جایی در کیهان تمدنی هم وجود داشته باشد،آنها نیز به همه ما به عنوان انسان نگاه خواهند کرد نه افرادی از کشورهای مختلف.آنها ما را با وجود اختلاف هایمان به عنوان یک کل خواهند شناخت و این مسئله مهمی است که در ذات تحقیقات فضایی نهفته است. بگذارید مناسبت این سال فرصتی باشد برای جشن گرفتن اشتراکاتمان به جای جنگیدن بر سر تفاوت هایمان. من سازمان هایی مانند"منجمان بدون مرز"را که تعدادی از ایرانیان خردمند نیز در شکل دهی آن موثر بوده اند،تحسین می کنم.آنها این ایده را در ذهن می نشانند که فارغ از اینکه در کجای جهان به آسمان نگاه کنیم-از تهران،واشنگتن،بمبئی،کراچی،آتن یا نیکوزیا-همه یک آسمان را بر سر خود می بینیم.مثل اینکه ما در اتاق های مختلف یک خانه زندگی می کنیم،اما در نهایت همه در یک خانه ایم یک سقف بر فراز سر ما قرار دارد.ما نمی توانیم اتاقی را به آتش بکشیم بدون آنکه تمام خانه غرق آتش شود. بیایید همه در سال جهانی نجوم گرد هم جمع شویم و آن را به سال جهانی صلح بدل کنیم. دکتر فیروز نادری(معاون ارشد مرکز اکتشافات رباتیک فضایی-ناسا) و حال یک سئوال: به نظر شما بعد از خواندن این مطالب و دانستن این موضوع که"جایگاه واقعی انسان بر سیاره زمین چه جایگاه کوچکی ست و وقتی به آسمان نگاه می کنیم و می بینیم که چطور اختلافات و زیاده خواهی ها رنگ می بازد و انسان در زیر آسمانی بدون مرز چقدر به هم نیازمند و وابسته است "آیا باز هم باید شاهد کشتار انسان های بی گناه و قربانی شدن آن ها در پای زیاده خواهی های بشر باشیم؟!!! به امید روزی که بتوانیم جهانی را کشف کنیم که در آن صلح و دوستی سرانجام تحقق یابد! بر شما باد کشف جهان! + نوشته شده در دوشنبه 16 دی1387 20:30 توسط پرشه(دختر ایرانی) |
سالی كه با شعار «بر شما باد كشف جهان» قرار است فرصتی برای درك دوباره جايگاه ما در كيهان و كشف دوباره شور و اشتياق مواجهه با دنيای شگفتانگيز علم باشد. آغاز سال جهانی نجوم رو به همه ی علاقمندان به نجوم و آسمان تبریک میگم بر شما باد کشف جهان! + نوشته شده در پنجشنبه 12 دی1387 15:0 توسط پرشه(دختر ایرانی)
آغاز ماه محرم و ايام سوگواری شهدای كربلا رو به همه تسليت می گیم.
ای ماه خون، بار ديگر از راه رسیدی و با نسيم گرم كربلايی، قصه آلاله های سرخ را به گوش جان رسانيدی. دوباره سكوت تاريخ را در هم مي شكنی و بغض ناله را از تنگنای حنجره ها آزاد می كنی. بار ديگر از راه رسیدی و برف سكوت را با آفتاب عشقی كه بر آسمان سينه داری، آب می نمايی و آن را به اقيانوس خروشان فرياد می رسانی! ای ماه خدا! قدومت گرامی. اميدوارم توی اين ايام از فرصت های بدست اومده استغاده كنيم و خودمون رو هر چه بيشتر به ائمه نزديك كنيم و بيشتر در مورد كارهامون فكر كنيم .
اما چيزی كه مصيبت اين روزها رو بيشتر می كنه وقايعی هست كه در فلسطين و غزه اتفاق می افته كشتار وحشيانه مردم مظلوم فلسطين بدست صهيونيست ها و حملات گسترده اون ها كه دل هر انساني رو به درد می ياره و باز هم سكوت و بی تفاوتی و مدافعان حقوق بشر و بی تفاوتی سران كشورهای عربی !
نمی دونم اين حرف ها رو بارها و بارها از تلويزيون شنيديم اما بخاطر نبود اتحاد بين مسلمون ها اين وقايع هر روز و هر روز تكرار می شه .
گروه ۱۶۱۱ هم ضمن همدردی با مردم مظلوم غزه این جنایات رو به نوبه خودش محکوم میکنه.
به اميد روزی كه هيچ انسانی درد مظلوميت رو نكشه... ضمنارسیدن ایام کریسمس و تولد حضرت مسیح(ع) روخدمت تمام هموطنان مسیحی در همه جای دنیا تبریک عرض میکنم و همین طور هموطنان عزیز خارج از کشور که در واقع سال جدیدی رو آغاز میکنن امیدوارم سال جدید سال پر برکتی پر از نعمت و شادی و دور از بحرانهای شدید اقتصادی و جنگ و خونریزی برای تمام مردم دنیا باشه و صلح و آرامش رو برای ساکنان کره زمین به ارمغان بیاره. + نوشته شده در چهارشنبه 11 دی1387 13:42 توسط بتسابه |
تا تو رفتی همه گفتند از دل برود هر آنکه از دیده برفت
و به ناباوری و غصه ی من خندیدند آه ای رفته سفر که دگر باز نخواهی آمد کاش می آمدی و می دیدی که در این عرصه ی دنیای بزرگ چه غم آلوده جدائی ها و بدانی که ! از دل نرود هر آنکه از دیده برفت ... همیشه نوشتن از حرفای دلم برام سخت و غیرقابل تحمل بوده. حرفایی که اگه بخوامم نمیتونم رو کاغذ بنویسم، چون اون موقع ست که کاغذم پر میشه از (...) حرفایی که شاید سکوت بهترین و دردناکترین بیانگر برای اونا باشه. برای همینه که همیشه هر وقت حرف از دله سکوت میکنم و تو نوشته های این و اون دنبال حرفای ناگفتنی دلم میگردم و ... و حالا نوشتن از تو هم برام سخته ... فقط میتونم بگم ؛ زود رفتی ... خیلی زود ... پرشه(دختر ایرانی) ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۸۶/۱۰/۷ تو رو خدا ماشین رو روشن نکن... جاده چالوس... رهسپار این جاده لعنتی... و سفری که بازگشتی نداشت... ۸۷/۱۰/۷ یکسال گذشت ، سالی که تو نبودی و سرتاسر سال وجودت همه جا احساس می شد ، تمام ۳۶۵ روزش...سالی که هر روزش پر از ناباوری بود... از روز اولی که رفتی... از ۴۰ امین روز پر پر شدنت که با روز تولدت یکی شد...وچه گویا بود این دو بیت شعر در مراسمت : که باور داشت یک روزی چنینم شود جشن تولد اربعینم به ظاهر گر جدا گشتم ز یاران ولی با قلبشان من در زمینم از مربی که تا مدتها سیاه پوش بود... از قهرمانی برادری با دو مدال بر گردن... و مادری که یکی از پسرانش دز آغوشش بود و از دیگری فقط مدالی در دستش... از پدری که راضی نشد نشان سر بلندی پسرش را به گردن بیاندازد... از لحظه ی تحویل سال و بهت از سالی که همه منتظرش بودند و آمد...اما تو نبودی... از برادری که در رژه ی سرزمینش چه با غرور گام بر می داشت و چه چهره ی مصممی...برادری که کوه را شرمگین می کرد...برادری که در نگاهش اطمینان از حضور تو موج می زد...و لحظه لحظه ی المپیک که بودی اما نبودی... از روزهای بعد از المپیک...از دلتنگی تمام ناشدنی...از شروع مجدد لیگ باز هم بدون تو... از پسرک ۱۷ ساله ی یتیم همدانی وفاش شدن راز کمک چندین ساله ی تو به او...از راز کمکت به یک بیمار سرطانی...و همه ی راز هایی که هنوز سر بسته اند...و چه معنایی دارد تا این اندازه مجذوب بودن تو...جز پاکی ات... از شب های با فاتحه...از ماه های پر از قرآن...ماه هایی که بیش از تمام عمرم لبریز از قرآن شد...از آشنایی با دختران و پسرانی که مثل خودت ماه بودند... نمی تونم باور کنم که زیر اون سنگ سیاهی...تویی که هنوز وقتی دانگ هاتو می بینم میگم ای ول کارت درسته... دیگه هیچ بازی زنده ای از تو نمی بینم...هیچ وقت مصاحبه هاتو نمی شنوم... واقعا اون پایینی ، زیر این سنگ...یا اون بالا تو آسمون هفتم... و ما سرگردان به دنبال تو این وسط... تازه می فهمم این ترانه یعنی چی... آسمون بغضتو بشکن/اون دیگه بر نمی گرده نفسا ی گرمش امشب/هم نفس با خاک سرده... یک ساله که رفتی و هیچ کسی تو بیداری ندیدتت... خدا صبر بده به خانواده ات ، اونا بیشتر از هر کسی دلتنگت هستن... و وای که مادر... حس می کنم یکسال نگذشت ، سپیده دم دیروز بود... این احساس تازگی رفتنت یه معنا بیشتر نداره ، که تا دنیا دنیاست تو خاطره ها می مونی ... محو نمی شه یادت ، حتی کمرنگ هم نمی شه... همیشه قهرمانمون می مونی که برامون تور آسیا رو هدیه آوردی... قهرمان همیشه زنده ی مایی... مردمت عاشقانه یادت رو زنده نگه می دارن و یادشون نمی ره که مدیونت هستن ، بخاطر همه ی عرقهایی که برای این خاک ریختی و همه ی سختی هایی که بخاطر مردمت تحمل کردی تا همه ی دنیا سرو قامتای ایران و پرچم قشنگمون رو تو المپیک ببینن... و ما هم مثل تو که تا توان داشتی جنگیدی ، می جنگیم...برای سربلندی وطنمون...مثل تو... و هرگز یادمون نمی ره که یه آیدین نیکخواه بهرامی بیشتر نداشتیم و نداریم و نخواهیم داشت... ماندانا برایت نوشت... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ و اینم از طرف اعضای دیگه ی گروهمون فقط برای اینکه بگیم همه به یادشن... خدایش بیامرزاد + نوشته شده در شنبه 7 دی1387 0:0 توسط |
|
توجه! توجه!! توجه!!!
ae عزیزم خوش اومدی !!! 
بامداد امروز نخستين روز از سالی بود كه به نام سال جهانی نجوم نامگذاری شده است.
